Posts tagged ‘ΜΟΥΣΕΙΟ’

Με τί εξεπλάγησαν στο Μουσείο Μπενάκη???

Το είδαν οι υπεύθυνοι του Μουσείου Μπενάκη και δεν το πίστευαν!!! Σε μια από τις σκηνές της ταινίας του Γούντι Άλεν «Magic in the Moonlight», πίσω από τους ηθοποιούς φαίνεται καθαρά μια από τις επενδύσεις τοίχου του Μουσείου Μπενάκη, η οποία είναι ένα γαλλικό έργο του 1828 και φέρει το όνομα «Πανόραμα του Αγώνα». Στο Μουσείο Μπενάκη η εν λόγω επένδυση τοίχου κοσμεί το σημείο έκθεσης των παραδοσιακών στολών της χώρας μας. Φυσικά οι ιθύνοντες του Μουσείο Μπενάκη το αντελήφθησαν εντελώς τυχαία και εξεπλάγησαν ευχάριστα!!! Μουσείο Μπενάκη

Η νίκη της … Νίκης της Σαμοθράκης!!!

victoire de samothrace«Κύριε, βρήκαμε μια γυναίκα»! Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.. Ήταν 15 Απριλίου 1863 όταν οι εργάτες του υποπρόξενου της Γαλλίας στην Αδριανούπολη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας Charles Champoiseau ούρλιαζαν όλο χαρά στο «αφεντικό» τους ότι είχαν βρει μια γυναίκα, ένα γλυπτό στο νησί της Σαμοθράκης. Επρόκειτο για το γλυπτό για το οποίο θα έμελλε σήμερα να είναι υπερήφανο του Μουσείο του Λούβρου, τη Νίκη της Σαμοθράκης, η οποία είναι ολότελα σμιλευμένη σε παριανό μάρμαρο και χρονολογείται στα 190 π. Χ.

Ύστερα από δωρεές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, έναν περίπου χρόνο προσπαθειών και απίστευτα προσεκτικής δουλειάς με στόχο την καλύτερη δυνατή συντήρηση του γλυπτού, πριν λίγες ημέρες, η Νίκη της Σαμοθράκης παραδόθηκε ξανά στα μάτια των επισκεπτών του μουσείου, οι οποίοι συρρέουν κατά χιλιάδες καθημερινά για να θαυμάσουν το καμάρι της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής, το καμάρι του Μουσείου του Λούβρου.

Η Νίκη της Σαμοθράκης σε αριθμούς

  • 15/04/1863: η ημερομηνία ανακάλυψης
  • 190 π.Χ.: η ημερομηνία που χρονολογείται
  • 32 ετών ήταν ο Charles Champoiseau όταν άρχισε τις ανασκαφές στη Σαμοθράκη
  • 15/09/1862: ζήτησε χρήματα από τη Γαλλία να ξεκινήσει τις ανασκαφές
  • 2000 γαλλικά φράγκα ήταν ο προυπολογισμός της ανασκαφής
  • 1.5 τόνους ζύγιζε το γλυπτό όταν το βρήκαν
  • Στις 11/05/1864 έφτασε σιδηροδρομικώς το γλυπτό στο Παρίσι
  • Από το 1866 έως το 1880, η Νίκη εκτίθετο στην «αίθουσα των Καρυάτιδων»
  • 5 μέτρα: τόσο υπολογίζεται το αρχικό ύψος του γλυπτού μαζί με τα φτερά και τη βάση του
  • 1875: Αυστριακοί αρχαιολόγοι συνεχίζουν τις ανασκαφές στο σημείο που βρέθηκε η Νίκη και βρίσκουν τα τμήματα της βάσης του γλυπτού, που έχουν τη μορφή πλώρης ενός πλοίου
  • 23: τόσα ήταν τα κομμάτια της βάσης – πλώρης
  • 1879: ο Charles Champoiseau μαθαίνει για τα ευρήματα των Αυστριακών και κατορθώνει να πάρει όλα τα τμήματα του γλυπτού στο Λούβρο
  • 1884: η Νίκη της Σαμοθράκης εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου με τη σημερινή της μορφή
  • 1939: η Νίκη μεταφέρεται με δυσκολία σε παριζιάνικο κάστρο για να προστατευθεί από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς
  • 1945: το γλυπτό επιστρέφει στο Λούβρο υπό έντονους πανηγυρισμούς, αφού αντιμετωπίζεται ως μια πραγματική νίκη απέναντι στον ναζιστικό άξονα!
  • 03/09/2013: το Μουσείο του Λούβρου ξεκινά μια διαδικτυακή προσπάθεια για συγκέντρωση χρημάτων από δωρεές με στόχο την ολική ανακαίνιση – συντήρηση όχι μόνο του γλυπτού, αλλά και ολόκληρου του χώρου, όπου αυτό εκτίθεται.
  • 500 χιλιάδες ευρώ: το ποσό που συγκεντρώθηκε μέσα σε δυο μόνο μήνες!
  • 06/2014: το γλυπτό επανεκτίθεται κανονικά!

Πηγή: Paris Match

 

Αρχαία Ολυμπία: οι πρώτες ανασκαφές και το πρώτο μουσείο στη Μεσόγειο

           Το πρόβλημα της προστασίας των αρχαιοτήτων έχει περίπου την ηλικία του νεοελληνικού κράτους. Μαζί με κείνα της ανεύρεσης και διάσωσης, ειδικά η διαφύλαξη, ήταν πάντα «εθνικό ζήτημα». Σε διαρκή εκκρεμότητα, όμως, για οικονομικούς λόγους. Τα πρώτα αρχαιολογικά  ευρήματα στην Ελλάδα στεγάζονταν σε δημόσια κτίρια, σχολεία, εκκλησίες, νοικιασμένα σπίτια και καταστήματα. Στους κρατικούς προϋπολογισμούς από τον 19ο αιώνα, αναγράφονταν ποσά για ενοίκια κτισμάτων (ακόμη και υπογείων), όπου φυλάσσονταν αρχαιότητες σε ονομαστές ιστορικές περιοχές (Μυκήνες, Τανάγρα, Δελφοί, Μύκονος κ.ά.). Στις εκκλήσεις των αρχαιολόγων του 19ου αιώνα επαναλαμβάνονται συνεχώς διαπιστώσεις της μορφής: «Επειδή το οίκημα (της φύλαξης) είναι ακατάλληλον κ.λπ., παρακαλούμεν το υπουργείον, όπως μεριμνήσει διά τα δέοντα…».

Εικόνα

          Τα ευρήματα στην αρχαία Ολυμπία (1875-1881), εντυπωσιάζοντας και τροφοδοτώντας τον παγκόσμιο θαυμασμό, με κορυφαίο τον Ερμή του Πραξιτέλους, είχαν καλύτερη τύχη. Χάρη στους Γερμανούς, που έκαναν τις πρώτες συστηματικές ανασκαφές, και τον Ανδρέα Συγγρό. Εκεί κτίστηκε (1883-1886) το πρώτο μουσείο κοντά σε ανασκαφή, με σκοπό να στεγάσει τα ευρήματά της. Ήταν το μοναδικό του είδους του σε ολόκληρο τον μεσογειακό χώρο.

Εικόνα

           Σύμφωνα με τον πρώτο αρχαιολογικό οδηγό της Ολυμπίας, που κυκλοφορούσε μετά τα εγκαίνια (Μάιος 1887) «το μουσείον ωκοδομήθη τω 1886 κατά σχέδια των καθηγητών Adler και Dorpfeld, δαπάναις του Α. Συγγρού. Εδαπανήθησαν 220 χιλ. δρχ. Η εκτέλεσις εγένετο υπό του Γερμανού αρχιτέκτονος Siebold. Η είσοδος κοσμείται διά δύο κιόνων δωρικού ρυθμού κατά το πρότυπον του ναού Διός. Το εσωτερικόν διαιρείται εις τέσσαρεις κυρίους χώρους: εις την μεγάλην κεντρικήν, εις την αίθουσαν του Ερμού και εις δύο πλαγίους πτέρυγας…».

       Από την πρώτη σελίδα του οδηγού σημειώνεται, μαζί με τη γενική περιγραφή: «Διαρκώς εν Ολυμπία διαμένει ο βοηθός Εφορείας Π. Βουλισμάς όστις εν τω Μουσείω κατοικών μετ’ άλλου προσωπικού επιτηρεί τα εν τω Μουσείω και κατά χώραν αρχαία μνημεία…».

      Το μουσείο κτίστηκε στους πρόποδες του βουνού Δρούβα σε ένα σημείο που δεσπόζει στον αρχαιολογικό χώρο. Σύμφωνα με την τυπική περιγραφή είναι ισόγειο κτίσμα νεοκλασικού ρυθμού (με συνολική επιφάνεια 1.200 τ.μ. και ο όγκος του περίπου 7.000 κυβικά μέτρα). Στέγαζε το σύνολο των ευρημάτων που είχαν έρθει στο φως: «130 αγάλματα ή ανάγλυφα μαρμάρινα, 13.000 εκ χαλκού αντικείμενα, 6.000 νομίσματα, 400 επιγραφαί, 1.000 πλίνθινα αντικείμενα, 40 μνημεία» και ο κατάλογος συνεχιζόταν. «Τοιαύτη ήτο η καταπληκτική των εξερευνητών λεία», όπως σημειώνεται εκείνη την εποχή.

Εικόνα

     Το 1923 διαπιστώθηκε καθίζηση του εδάφους και πάρθηκαν μέτρα στήριξης του οικοδομήματος. Περισσότερο κινδύνευε ο Ερμής, που μεταφέρθηκε σε ιδιαίτερο οικίσκο εκτός του μουσείου. Το 1931 πραγματοποιήθηκε προσθήκη νέου χώρου, στη βόρεια πλευρά του κτιρίου, για τον Ερμή. Το 1954 έπαθε σημαντικές φθορές από σεισμό κι έναν χρόνο μετά έγινε εκτεταμένη σωστική παρέμβαση στο εσωτερικό του κτιρίου.

       Το 2002 διαμορφώθηκε το μουσείο όπως είναι σήμερα εν όψει των Ολυμπιακών. Υποτίθεται ότι από τότε που κτίστηκε το Νέο Μουσείο (1982) και το παλιό επαναλειτούργησε ως Μουσείο Ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν καλά φυλασσόμενο, λόγω και του ολυμπιακού χαρακτήρα του.

Η οικονομική βοήθεια από τους Κάιζερ και Συγγρό

 

         Οι ανασκαφές στην Ολυμπία είχαν αρχίσει το 1875 και «επί εξ αλλεπάλληλα έτη, από του Οκτωβρίου μέχρι του Μαΐου, 300 εργάται ειργάζοντο εις το κολοσιαίον τούτο έργον». Η αυτοκρατορική Γερμανία δαπάνησε για το έργο 800.000-900.000 χρυσά φράγκα. «Ένεκα της γενναιότητος του αυτοκρατορικού πρίγκηπος (κατοπινού Κάιζερ Γουλιέλμου) δι’ επιχείρησιν όλως επιστημονικήν, εξ ης ουδέ εν μνημείον διά τα μουσεία αυτής έλαβεν».

         Το τελευταίο δεν ήταν απολύτως ακριβές, αφού οι Γερμανοί εξασφάλιζαν το δικαίωμα να πάρουν, εκτός από αντίγραφα, τα διπλά και πολλαπλά ανασκαφικά ευρήματα, όπως και έγινε λίγο αργότερα (1885). Αλλά αυτό που είχε σημασία είναι ότι ακόμη και σήμερα, όταν οι αρχαιολόγοι μιλούν για κείνο το τεράστιο έργο, το αξιολογούν με άριστα σε όλους τους τομείς.

       Το έργο έγινε δυνατό μετά από συμφωνία μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της Γερμανίας το 1875. Είχαν προηγηθεί διαβουλεύσεις μερικών χρόνων, μετά από εκδήλωση σχετικής επιθυμίας του Γερμανού διαδόχου. Ο τελευταίος υπήρξε μαθητής του περίφημου αρχαιολόγου και ιστορικού Ερνέστου Κουρτίου (Ernst Curtius-φώτο) που ήταν και ο συντονιστής των ανασκαφών.

Εικόνα

         Στην πορεία των ερευνών και με το πλήθος των ευρημάτων, που κατέπλησσαν διεθνώς, πρόβαλλε επιτακτικά η ανάγκη για την ανεύρεση στέγης. Έτσι, μετά από υπόδειξη του βασιλιά Γεωργίου Α’, έσπευσε το 1879 ο Ανδρέας Συγγρός να διαθέσει το απαιτούμενο ποσό. Ήταν η εποχή που ο χρυσοκάνθαρος τραπεζίτης έφερε το στίγμα του «λαυριοφάγου». Όπως έλεγαν τότε πολλοί ήθελε να ξεπλύνει τις αμαρτίες του για το «γδύσιμο» χιλιάδων μικροεπενδυτών με τη «φούσκα» των μετοχών του Λαυρίου.

Ελληνογερμανική συμφωνία

     Η ελληνογερμανική συμφωνία για τις ανασκαφές στην αρχαία Άλτι αντιμετωπίστηκε αρχικώς με καχυποψία. Όπως σημειώνει Γάλλος αρχαιολόγος της περιόδου εκείνης, «η ανάμνησις του λόρδου Έλγιν είναι εκ των πραγμάτων των δυσκόλως λησμονουμένων υπό του λαού. Έπρεπεν ωσαύτως επί πολύ να διαγωνισθώσιν προς τους ισχυρογνώμονας εκείνους πατριώτας, οίτινες ενόμιζον όλως ανάρμοστον να αφήσωσι τοις ξένοις την φροντίδα να ανασκάψωσιν τα αριστουργήματα της αρχαίας Ελλάδος».

 Εικόνα

Πρότυπο για κατοπινές έρευνες

          Η σύμβαση για την Ολυμπία σηματοδότησε την αρχή μεγάλων αρχαιολογικών επιχειρήσεων. Αποτέλεσε πρότυπο για ανάλογες παραχωρήσεις. Αμέσως μετά την υπογραφή η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή (είχε συγκροτηθεί από το 1846) κατέθεσε παρόμοιο σχέδιο για ανασκαφές στους Δελφούς. Οι όροι που συμφωνήθηκαν ήταν ευνοϊκότεροι για την Ελλάδα. Παρέμειναν στην ιδιοκτησία της όλα τα ευρήματα, χωρίς την υποχρέωση παραχώρησης των διπλών ή όμοιων αντικειμένων. Ακολούθησαν παρόμοιες με την Αμερικανική Σχολή (1882), τη Βρετανική Σχολή (1886) κ.ά.

Εικόνα

Το Λούβρο μετακομίζει υπό τους φόβους πλημμυρών!!!!

Μια μεγάλη μετακόμιση ετοιμάζει λίαν συντόμως το Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι, όπως ανακοίνωσε σήμερα το Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας, με την ευκαιρία των Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς που εορτάζεται αυτό το Σαββατοκύριακο σε ολόκληρη τη γαλλική επικράτεια!

Image

      Εάν υπάρχει κάτι που να δημιουργεί κρύο ιδρώτα στο τμήμα προστασίας και συντήρησης του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι, αυτό είναι η – όχι και τόσο απίθανη – περίπτωση υπερχείλισης του Σηκουάνα ποταμού, που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο Μουσείο με αποτέλεσμα την πλημμύρα του Λούβρου! Όπως ακριβώς έγινε το 1910, από όταν σώζονται και φωτογραφίες που δείχνουν Παριζιάνους γονδολιέρηδες να μαζεύουν σπάνιους πίνακες ζωγραφικής και έργα τέχνης από το ποτάμι! 

Σε μια επανάληψη των πλημμυρών του 1910, η καταστροφή σήμερα θα ήταν ανυπολόγιστη για το διεθνή πολιτισμό! Και για να αποφευχθεί η επιστράτευση της ενάλιας αρχαιολογίας, η οποία θα έσωζε μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από το βυθό του Σηκουάνα, οι ιθύνοντες του Μουσείου αποφάσισαν τη μετακόμιση του συνόλου σχεδόν των έργων τέχνης που βρίσκονται στα υπόγεια του Λούβρου και δεν εκτίθενται, στο παράρτημα του Μουσείου του Λούβρου στο Καλαί!!

Image

     Από τα τέλη του 2012, λειτουργεί στη βορειοδυτική Γαλλία, πολύ κοντά στο Καλαί, ένα παράρτημα του Μουσείου του Λούβρου, στο οποίο εκτίθενται χιλιάδες έργα τέχνης, πολλά από τα οποία αποτελούσαν τις ναυαρχίδες των εκθεμάτων στο Λούβρο! Πολύ σύντομα όμως, αυτές οι συλλογές θα εμπλουτιστούν και με μερικές χιλιάδες άλλα εκθέματα, τα οποία έως και σήμερα βρίσκονται στις υπόγειες αποθήκες του Λούβρου, μακριά από το κοινό!

       Για τη συντήρηση των εκθεμάτων του Μουσείου του Λούβρου, η διεύθυνση του Μουσείου αποφάσισε σε συνεργασία με την Περιφέρεια του Παρισιού, την ανέγερση ενός νέου, σύγχρονου κτηρίου έκτασης 23 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων, το οποίο θα βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού και θα αντικαταστήσει τα παμπάλαια υπόγεια του Λούβρου, τα οποία έχουν έκταση 8 χιλιάδων περίπου τετραγωνικών μέτρων! Η απόφαση αυτή έρχεται ύστερα και από μια τεράστια δωρεά προερχόμενο από το Άμπου Ντάμπι!!!

Image

Η φωτογραφία της ημέρας!

Η φωτογραφία της ημέρας!

2009 – 2013. Τέσσερα χρόνια λειτουργίας του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως! Σαν σήμερα, το 2009 άνοιξε τις πύλες του το νέο μουσείο Ακροπόλεως, ένα από τα πλέον εντυπωσιακά, ένα από τα πλέον σπουδαία αρχαιολογικά μουσεία στον Κόσμο.
Από τη στιγμή που ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας εγκαινίαζε ενώπιον δεκάδες αρχηγών κρατών το νέο μουσείο της Ακρόπολης, τις πύλες του μουσείου έχουν περάσει μεν περισσότεροι από 5,5 εκατομμύρια επισκέπτες, αλλά όχι και τα Ελγίνεια γλυπτά…..